CERT Polska ujawnił 6 listopada podatność CVE-2026-113618 w bibliotece KAMSOFT ZSIRep CLIENT. Komponent akceptował dowolny certyfikat serwera, przez co napastnik zdolny przechwycić komunikację mógł podszyć się pod serwer ZSIRep i odczytać lub zmienić dane uwierzytelniania oraz dokumenty. Błąd naprawiono w bibliotece 2.12.3.1.

Uzupełnienie archiwum: komunikat z 6 listopada 2026; tekst opublikowany 13 listopada 2026.

Ustawienie pozostawało w całym procesie

Według CERT Polska plik ZSIREP.CLIENT.DLL rejestrował w środowisku .NET funkcję weryfikującą certyfikaty, która zatwierdzała je bez sprawdzenia. Zmiana dotyczyła całego procesu aplikacji i pozostawała aktywna po zamknięciu klienta ZSIRep. W rezultacie osłabiała również inne połączenia HTTPS wykonywane w tej samej aplikacji.

CERT wskazał następujące wydania produktów zawierające poprawkę:

Produkt Wersja z poprawką
KS-SOMED 2026.03.0.01
KS-PPS 2026.03.1.0
KS-MEDIS 2026.03.0.0
KS-SOLAB 2026.3.1.0
KS-ASW 2026.3.0.1

Komunikat opisuje możliwość ataku pośrednika w komunikacji. Nie informuje o potwierdzonym wykorzystaniu tej podatności ani wycieku z konkretnej placówki.

Co zapewnia sprawdzenie certyfikatu

Dokumentacja Microsoft dotycząca reguły CA5359 wyjaśnia problem tego rodzaju: certyfikat służy do potwierdzenia tożsamości serwera, a bezwarunkowe zatwierdzanie go w globalnej funkcji może dopuścić dowolny certyfikat dla wychodzących żądań HTTPS. Microsoft zaleca ograniczanie ewentualnej własnej logiki do konkretnych połączeń i prawidłową obsługę błędów weryfikacji.

Praktyczna różnica dotyczy tego, z kim aplikacja rozmawia. Szyfrowanie transmisji i potwierdzenie tożsamości drugiej strony są powiązanymi, ale odrębnymi właściwościami. Jeżeli program zgodzi się na certyfikat przedstawiony przez pośrednika, sam fakt użycia adresu zaczynającego się od HTTPS nie rozstrzyga, czy dane trafiają do właściwego odbiorcy.

Wersja produktu i uruchomiony komponent

Dla administratora najprostszym punktem odniesienia jest nazwa używanego produktu oraz jego wydanie z poprawką. W naszej ocenie wdrożenie należy zakończyć sprawdzeniem wersji rzeczywiście działającej na stanowiskach. Samo pobranie instalatora do wspólnego katalogu nie dowodzi, że wszystkie komputery korzystają już z nowej biblioteki.

Opis zachowania obejmującego cały proces uzasadnia też pytanie do opiekuna oprogramowania o wymagany restart aplikacji po aktualizacji. Sposób wdrożenia powinien odpowiadać instrukcji danego produktu. Nie warto samodzielnie podmieniać pojedynczego pliku DLL, jeżeli producent dostarcza poprawkę jako część wydania aplikacji.

Ocena wcześniejszego naruszenia to osobna sprawa. Jeżeli organizacja wykryła podejrzane przekierowania lub inne oznaki ingerencji w komunikację, powinna powiązać je z czasem używania podatnej wersji. Brak takiego ustalenia nie uprawnia ani do ogłoszenia wycieku, ani do potraktowania instalacji poprawki jako dowodu, że wcześniej nic się nie wydarzyło.

Źródła

Redakcja cyberinsight.pl.